Tabla, ritim çalgıları arasında kendine özgü bir yerde durur ve bu fark iki başlıkta toplanır. Birincisi akort, ikincisi hece sistemidir.
Çoğu ritim çalgısında perde belirsizdir; tablada küçük gövde belirli bir sese akortlanır.
Bu özellik, çalgının eşlik ettiği ezgiyle uyum içinde duyulmasını sağlar. Çalgılar arası geçişte en büyük kazanım usul bilgisidir.
İkinci fark sözlü aktarımdır; her vuruşun bir hecesi vardır ve kalıplar bu hecelerle söylenir. Bu sistem dağarın sözlü aktarımını mümkün kılar.
Darbuka ve bendir gibi çalgılarda da hece kullanımı vardır ama tablada sistem çok daha ayrıntılıdır.
Üçüncü fark el düzenidir; iki el birbirinden bağımsız ve farklı görevlerle çalışır. Bu ayrıntı, dağarın sözlü olarak kuşaklar boyu taşınmasını sağlamıştır.
Başka bir ritim çalgısı çalan kursiyerde tempo duygusu ve usul bilgisi doğrudan aktarılır.
Yeniden öğrenilen kısım parmak tekniğidir; tablada vuruşlar parmak uçlarıyla ve ölçülü kuvvetle yapılır. İki çalgıyı birlikte sürdürmek haftalık planlama gerektirir.
Davul seti çalan kursiyerler için en büyük değişiklik ses üretiminin inceliğidir. Ortak kazanç tempo duygusudur.
Birden çok ritim çalgısı kullanan icracıda ortak kazanç kalıp dağarıdır. Davul seti çalanlar için en büyük fark ses üretiminin inceliğidir.
Derslerimizde başka bir ritim çalgısından gelen kursiyer için program kısaltılır ve teknik çalışmaya ağırlık verilir.