Tabla geleneğinde her vuruşun bir hecesi vardır ve kalıplar bu hecelerle aktarılır. Bu sistem, çalgı olmadan da çalışmayı mümkün kılar.
Hece, vuruşun hem adını hem karakterini taşır; açık ve kapalı vuruşların heceleri farklıdır.
Kalıp önce söylenir, sonra çalınır; söylenemeyen bir kalıp çalgıda da oturmaz. Heceler ders defterine yazılır.
Söyleme sırasında tempo elle ya da dizle tutulur. Hece, vuruşun karakterini de taşır.
Heceler hızlandıkça telaffuz netliği korunur; bulanıklaşan hece, bulanık bir vuruşa dönüşür.
Bu sistem sayesinde kalıplar yazıya kısa yoldan dökülür. Hece söyleme hızı, çalma hızının üst sınırını gösterir.
Yazılan kalıplar deftere kaydedilir ve zamanla kişisel bir kalıp dağarı oluşur.
Hece çalışması yolda, otururken ve çalgısız sürdürülebilir. Yazılan kalıplar deftere kaydedilir. Söyleme çalışması günde beş dakika sürdürülür.
Öğretmenden öğrenciye aktarım da bu sistemle yapılır; sözlü gelenek buna dayanır. Yeni öğrenilen heceler ertesi gün tekrarlanır.
Çalgıya geçildiğinde kalıp hazır gelir ve el yalnız hareketi öğrenir. Derslerimizde her kalıp önce hece ile söylenir, sonra çalgıya aktarılır.